Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Showcase


Channel Catalog


older | 1 | .... | 2429 | 2430 | (Page 2431) | 2432 | 2433 | .... | 2464 | newer

    0 0
    0 0
  • 01/01/19--23:17: 12 CD Best Imee Ooi [APE]
  • 0 0
    0 0

    51rhBi%2BaRfL._SS500.jpg320 kbps | 101 MB | LINKS

    Steve Morgan and the Kingfish tunes push the blues envelope, jazzy, rocking, funky, with a solid dose of R&B vocals. Sometimes thoughtful, sometimes rocking, always fun. You can dance to this stuff!


    0 0

    2a92wpi.jpgFLAC | 291 MB | LINKS

    Kensington Blues is the fourth full-length release from Jack Rose and his most diverse outing by far. The album is an inspired mix of styles and sounds, with straight ragtime, heavy 12-string, and that sweet, sweet Weissenborn lap guitar all checking in. Honed during endless touring in 2004, the repertoire here is delivered with maximum authority in a series of first-take performances recorded in early 2005. ‘Cathedral et Chartres’ and ‘Calais to Dover’ are dense, brooding 12-string numbers, recalling the key tracks on 2004’s Raag Manifestos; ‘Rappahanock River Rag’ and ‘Flirtin’ with the Undertaker’ are pure syncopated ragtime; the epic ‘Now That I’m a Man Full Grown’ was the signature piece of many live shows, a display of mind-boggling slide invention that straddles the line of East and West à la ‘Yaman Blues’ from the Opium Musick LP. In something of a surprise inclusion, Rose’s take on John Fahey’s ‘Sunflower River Blues’ (long a staple of Pelt and solo gigs but never included on a record) is subtle and expressive, with a wonderful rise and fall that perfectly accentuates Fahey’s beautiful melody. ”While the new century’s novel folk has already seen significant definition, Rose is largely alone in talking new century ideas with the old language…. Kensington Blues is derivative and at the same time nearly brilliant. 8.0.” – Pitchfork


    0 0

    SAINT SADRILL: Pierrefilant [Dur et Doux, 2018]
    Γάλλος είναι ο Saint Sadrill (από τη Λυών) και το πραγματικό όνομά του είναι Antoine Mermet. Σαν Saint Sadrill ηχογραφεί εδώ και δυο-τρία χρόνια, αλλά μόλις τώρα κυκλοφορεί ένα άλμπουμ σε φυσική μορφή (2LP/CD), όπως και σε digital. Ο τίτλος του είναι “Pierrefilant” και περιέχει δέκα συνθέσεις-τραγούδια του, ποικίλων διαρκειών (ακούγονται από 2λεπτα κομμάτια, μέχρι 19λεπτα), τα οποία ηχούν μ’ έναν… δικό τους, ξεχωριστό τρόπο. Σ’ αυτή την εγγραφή, ο Saint Sandrill απλώς τραγουδάει, ενώ δίπλα του στέκονται οι Melissa Acchiardi βιμπράφωνο, κρουστά, Lionel Aubernon ντραμς, ηλεκτρονικά, Lucas Hercberg μπάσο, Anne Quillier πλήκτρα, σύνθια και Vincent Redoux κιθάρες.
    a%2Bjazz%2BCreative%2B1%2Bsandrill.jpg
    Είναι παράξενα τα τραγούδια του Γάλλου και όχι ευκόλως περιγράψιμα. Στο… πολύ βάθος φέρνουν στη μνήμη μου κάτι από τους Flue ή ακόμη και από τους Nits, αν και ο Saint Sadrillκινείται ακόμη σε πιο αρτίστικους ποπ δρόμους (ή και art-rock κατά τόπους). Chamber-popθα μπορούσε να αποκληθεί το είδος του χοντρικά – και είναι αυτός ένας σωστός χαρακτηρισμός. Οι μικρές και μέσες διάρκειες ταιριάζουν στα τραγούδια του (θαυμάσιο το “Kiss song”), αλλά το «τέρας» 19λεπτο “Happy Humans” είναι εκείνο, που θα κάνει την αληθινή διαφορά. Ο Saint Sadrill γράφει μια complex σύνθεση με ψυχεδελική ανάπτυξη που εντυπωσιάζει.
    Είναι κρίμα να περιμένεις… τρεις πλευρές, για ν’ ακούσεις την τέταρτη καλύτερη.
    a%2Bjazz%2Bcreative%2B2.jpg
    MILES OLIVER: Color Me [Atypeek Music / Microcultures, 2018]
    Γάλλος (Παριζιάνος) είναι και ο Miles Oliver, που ηχογραφεί demos και κανονικά άλμπουμ από το 2013 – με το “Color Me” να αποτελεί την πιο καινούρια δουλειά του. Loner singer-songwriter είναι ο Miles, αν και όχι πάντα όσο «ήσυχος» και ακουστικός θα απαιτούσε η περίπτωση. Έχει και πιο δυναμικά-σκληρά parts ο Γάλλος θέλω να πω, που, επίσης, χειρίζεται όλα τα όργανα μόνος του (ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, λούπες, πλήκτρα, ταμπουρίνο, ενώ τραγουδά κιόλας).
    Ο Jackie Levenθα μπορούσε να ήταν μια τρανή αναφορά για την τραγουδοποιία τού Miles, όμως και νεότερα ονόματα, όπως ο BonniePrinceBilly για παράδειγμα, φαίνεται πως τον έχουν επηρεάσει. Σε κάθε περίπτωση τα τραγούδια του είναι από καλά και πάνω (ωραιότερα τα “Nothing to hide” και “Lay lady lay”), με στίχους «εσωτερικούς» και ερωτικούς βασικά, που βγάζουν οπωσδήποτε μια κάποια θλίψη, χωρίς να ξεπέφτουν πάντως στην «νταρκίλα».
    Απλή, συμπαθητική και καλή περίπτωση τόσο από στιχουργικής πλευράς, όσο και από μουσικής (με τις κάπως αργές «στοιχειωτικές» μελωδίες να κυριαρχούν), ο Miles Oliverείναι ένα σύγχρονο… εναλλακτικό folkόνομα, που μπορεί και αξίζει να ξεχωρίσει.
    a%2Bjazz%2Bcreative%2B3.jpg
    HAZARDS OF SWIMMING NAKED: Take Great Joy [Bird’s Robe Records, 2018]
    Πολλοί τόποι, εντελώς απομακρυσμένοι ο ένας απ’ τον άλλον, μοιάζουν – ή εμένα μου φαίνεται πως συμβαίνει. Βλέποντας μια φωτογραφία τοπίου από το μέσα μέρος του πιο καινούριου άλμπουμ των Hazards of Swimming Naked νόμισα πως το γκρουπ είναι ισλανδικό (διασκευάζουν εξάλλου κι ένα ισλανδικό νανούρισμα), αλλά η φωτογραφία μπορεί να είναι κάπου από το Queensland, αφού οι Hazards είναι Αυστραλοί. Τώρα, το πώς και το γιατί Αυστραλοί διασκευάζουν ισλανδικά τραγούδια… είναι κι αυτό ένα από τα μυστήρια της παγκοσμιοποίησης.
    Το γκρουπ δεν είναι καινούριο, υπάρχει τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, έχοντας κυκλοφορήσει διάφορα τινά σε φυσικές ή μη μορφές, έχοντας πάντα (εξ όσων άκουσα και κατάλαβα) και μια «περιβαλλοντική» διάσταση στις μουσικές του. Γιατί οι Hazards of Swimming Naked είναι ένα instrumental σχήμα έξι ατόμων (γνωρίζουμε μόνο τα μικρά ονόματα των μελών του, ενώ δεν γνωρίζουμε ούτε τι παίζει το κάθε μέλος).
    Και τα οκτώ tracks τού “Take Great Joy” βρίσκονται-κινούνται προς αυτό που ονομάζεται post-rock. Οι κιθάρες δηλαδή πρωταγωνιστούν, αλλά μ’ έναν τρόπο κάπως ελεγειακό, δραματικό, καθώς στις επιμέρους ατμόσφαιρες συμβάλλουν και άλλα διαφόρων ειδών όργανα (πλήκτρα, vibes, κόρνο, βιόλα, τσέλο κ.λπ.), συν ένα κουαρτέτο εγχόρδων που κάπου παρεμβαίνει κι αυτό. Υπάρχει μια προσήλωση εν πάση περιπτώσει προς τη μελωδία και την από κει και κάτω ανάπτυξή της με τον τρόπο των Mogwai συχνά-πυκνά, κάνοντας τα κομμάτια να μοιάζουν κάπως μεταξύ τους – ή τουλάχιστον να μην ξεχωρίζουν από την αρχή, από το πρώτο άκουσμα.
    Σίγουρα οι Hazards of Swimming Nakedδεν παίζουν ένα… εύκολο είδος rock, αλλά αυτό δε σημαίνει πως υπερτερούν σε ενδιαφέρον, σώνει και καλά, από τους άλλους των… τριών ακόρντων.
    a%2Bjazz%2Bcreative%2B4.jpg
    WOODEN PEAK: Yellow Walls [Kicktheflame, 2019]
    Είναι το πρώτο άλμπουμ του 2019, για το οποίο γράφουμε review – αφού το “Yellow Walls” των Wooden Peak θα κυκλοφορήσει, κανονικά, στις 18 Ιανουαρίου του επόμενου έτους.
    Οι Wooden Peak είναι Γερμανοί (Sebastian Bode, Jonas Wolter) και είναι άγνωστο τι ακριβώς κάνει ο καθένας τους στο συγκεκριμένο (LP/CD και digital). Ποιος συνθέτει, ποιος γράφει στίχους, τι παίζει ο ένας, τι παίζει ο άλλος κ.λπ. Το ντούο είναι πάντως χαμηλών τόνων και… ελαφρώς ηλεκτρονικό. Ακούγονται βεβαίως και φυσικά όργανα, που θα μπορούσε να προσφέρουν και μιαν «εναλλακτικότητα» στο σχήμα, αλλά τα electronicsείναι παντού και ολοφάνερα (είτε μπροστά είτε στο background).
    Οι Wooden Peakομνύουν στις χαμηλές ταχύτητες και γενικώς στο… τεμπέλικο mood και αυτό, αν το επιδιώκεις με τη δική τους τέχνη και τον τρόπο, στο τέλος μπορεί να σε οδηγήσει κάπου.
    Επιρροές υπάρχουν από παντού. Ακόμη και από τον Syd Barrett ή τον Kevin Ayers, αφού κάτι «σπασμένες» μελωδίες (“Thin ice”) θα μπορούσε να προέρχονται από κάποιο ξεχασμένο session τους. Φυσικά, το πράγμα προχωράει. Κυρίως ηχητικά – κι εδώ η electronica της δεκαετίας του ’90 έχει, όσο να ’ναι, πιο φανερή επιρροή.
    Δεν ξέρω αν είναι αυτή η κάπως folky διάσταση των τραγουδιών των Wooden Peakείναι εκείνη που τους κάνει να ξεχωρίζουν, σε κάθε περίπτωση όμως αυτό το lo-fi σκηνικό που στήνουν θα μπορούσε να αποδώσει (και) τοποθετημένο πάνω σε πιο ισχυρές βάσεις.
    a%2Bjazz%2Bcreative%2B5.jpg
    THE ENTREPRENEURS: Noise & Romance [Tambourhinoceros, 2019]
    Άλλος ένας δίσκος, που πρόκειται να βγει στο φως πολύ μετά (την πρωτομηνιά του Φλεβάρη πιο συγκεκριμένα) και για τον οποίον, τώρα, θα πούμε λίγα λόγια.
    Οι Entrepreneursείναι από τη Δανία και είναι τρία άτομα – ο Anders Hvass κιθάρες, φωνητικά, ο Mathias Bertelsen φωνή, κιθάρες και ο Jonas Wetterslev ντραμς. Το “Noise& Romance” είναι το πρώτο LP/CD τους (που, όπως διαβάζω, θα κυκλοφορήσει και σε κασέτα!), και το οποίον περιγράφεται αρκετά καλά, θα έλεγα, ήδη από τον τίτλο του. Ναι, και «θόρυβος» και «ρομάντζα» – και είναι αυτά δύο μάλλον βασικά χαρακτηριστικά των τραγουδιών των Entrepreneurs. Noise-rock λοιπόν από τη μια μεριά, αλλά από την άλλη και ποπ φωνητική αποτύπωση, σε καθαρά eighties φόρμες και, ως… τελικό αποτέλεσμα, κάποια τραγούδια που ρέουν αρκετά καλά, σαν το “Joaquin” ή το “Sail away”.
    Βεβαίως η αναζήτηση ακόμη πιο προσωπικής ταυτότητας θα είναι ένα διαρκές ζητούμενο για τους Δανούς, και το λέμε τούτο επειδή μπορούν να την κατακτήσουν – κρίνοντας απ’ ό,τι καλύτερο ακούγεται στο “Noise & Romance” τόσο από πλευράς μελωδίας, όσο και από παιξίματα (με τις κιθάρες να ακούγονται πολύ ωραία, μέσα από τα εφφέ τους ή μη και τη γενικότερη στήριξη-υποστήριξη στις συνθέσεις).
    Όχι κάτι, που δεν το έχεις ξανακούσει-ξανανιώσει, αλλά προσεγμένο και ανά φάσεις… εξεζητημένο (“Heroine”).
    a%2Bjazz%2Bcreative%2B6.jpg
    MONOLITHES: Limites [Atypeek Difusion]
    Και πάμε, σιγά-σιγά, να κλείσουμε με το ωραιότερο-καλύτερο άλμπουμ αυτής της σειράς, το “Limites” των Monolithes – μιας γαλλικής τετράδας από την Ναντ, την οποίαν αποτελούν οι Romain Lay βιμπράφωνο, Louis Godart κιθάρες, Rémi Allain κοντραμπάσο (παιξίματα και με δοξάρι, όπως ακούμε) και Julien Ouvrard ντραμς. Η μπάντα ανήκει χοντρικά στο σύγχρονο γαλλικό progressive κύμα, με αρκετά πειραματικά, jazz και χαρντ-ροκάδικα στοιχεία ανάμεσα, αυτοσχεδιάζοντας τόσο σε μικρές (3λεπτα και 5λεπτα tracks), όσο και σε μεγάλες διάρκειες (δύο 17λεπτα κι ένα σχεδόν 20λεπτο track). Έκδοση μόνο σε CD (και σε digital).
    Το πρώτο 17λεπτο είναι το “Tears point”, που ξεκινάει εντυπωσιακά, όντας τοποθετημένο μέσα σ’ ένα ενισχυμένο cosmic περιβάλλον, με ελαφρώς noisy backgroundκαι με το βιμπράφωνο να κάνει «παράξενο» παιγνίδι. Με το χρόνο όμως ακόμη και αυτή η αρχική «ενίσχυση» ανεβαίνει ακόμη περισσότερο, πριν ακολουθήσει ένα πειραματικό, με χαμηλό volume, μέρος και ξανά ένα κλείσιμο με τέρμα τα γκάζια. Οι Γάλλοι δεν σε αφήνουν να πλήξεις. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το 20λεπτο “Glüt”, ένα κομμάτι που μπορεί να εμφανίζει από zeuhl, μέχρι και Canterbury στοιχεία, τονισμένο μέσα σε μιαν ελεύθερη φόρμα. Οι «εκπλήξεις» είναι διαρκείς και το αποτέλεσμα απολύτως μεγαλοπρεπές.
    Τόσες δεκαετίες απίθανου γαλλικού αβάντ progressive δεν είναι δυνατόν να ξεχαστούν από τους νεότερους, ούτε φυσικά να πάνε χαμένες!

    0 0

    The Art Of Noise - In Visible Silence (1986)

    ???????????: The Art Of Noise
    ??????: United Kingdom
    ??????: In Visible Silence
    ????????! ? ??? ??? ???? ??? ????????? ???????? ??????.

    ????: Electronic, Avant-garde
    ??? ??????: 1986
    ????????: (CD-Rip) China (CCD 1528)
    ??????: 785 kbps FLAC (image. cue. log. full scans)
    ??????: 303.50 Mb
    ?????????????: Turbobit/Gigapeta



    0 0

    a0771303447_10.jpg320 kbps | 93 MB | LINKS

    After releasing six albums with Seattle indie rock explorers Darto, frontman Nicholas Merz finally released his debut solo LP The Limits of Men via Aagoo Records on June 1. This is a quite personal work, comprised of nine songs that are based on ideas he’s been thinking about since for many years now – songs that are a further away from Darto’s fuzzy-indie realms. This record was also made with the participation of various band members, his father, and a few more friends. Here, Merz offers the specter of indie, yet alternative country/Americana, as well as some less amplified cantos that somehow took me into the same space as Nick Cave’s or Eddie Vedder’s musical narrations.
    It turns out that both of his parents were in country bands and that has certainly influenced Merz’s songs, filtering them in his own musical pursuit. He skillfully blends this essence with modern and alternative ideas while maintaining the straight country line. The album is very melodic with a down to mid-tempo beat and the vocal acquaintance of, if I dare say so, Johnny Cash. The groove and the style, no matter the rhythmic class, runs like a train. While this album is not mellow at all, it takes its time to narrate the songwritter’s chants with all these elements and techniques included in all the songs found on this long-play.


    0 0

    Dreams - Dreams / Imagine My Surprise (1970-71) [Remastered, 2010] 2CD

    Artist Dreams
    Title Of Album Dreams / Imagine My Surprise
    Year Of Release: 1970-71/2010
    Label (Catalog#) BGO [BGOCD940]
    Country: USA
    Genre Jazz-Rock, Fusion, Brass Rock
    Quality: FLAC (image + cue,log,scans)
    Bitrate: Lossless
    Time: 01:20:52
    Full Size: 555mb(+3%)
    Upload: Turbobit / Rapidgator

    Featuring: Billy Cobham - Drums, Percussion

    0 0

    Sinto - Right On Brother (1972) [Reissue] (1995)

    Artist: Sinto
    Title Of Album: Right On Brother
    Year Of Release: 1972/1995
    Label (Catalog#) : Germanofon [ 941040]
    Country: Germany
    Genre: Progressive Rock, Jazz-Rock, Fusion, Funky
    Quality: FLAC (image + cue,log,scans)
    Bitrate: Lossless
    Time: 00:34:34
    Full Size: 226mb(+3%)
    Upload: Turbobit / Rapidgator

    0 0

    Tony Joe White - ...Continued 1969 [Japan Remastered 2013]

    Artist: Tony Joe White
    Title Of Album: ...Continued
    Year Of Release: 1969/2013
    Label (Catalog#) Warner [WPCR 15112]
    Country: USA
    Genre: Swamp Roots-Rock, Blues Rock
    Bitrate: Lossless
    Quality: FLAC (image + cue,log,scans)
    Time: 00:44:13
    Full Size: 294mb(+3%)
    Upload: Turbobit / Rapidgator


    0 0

    320 kbps | 661 MB  | LINKS

    Excellent five CD set containing albums from a quintet of Krautrock’s finest bands packaged in mini LP sleeves and housed in a slipcase. Collects Parzival’s “BaRock” (1973), Message’s “Synapse” (1976), Satin Whale’s “Lost Mankind” (1975), Kin Ping Meh’s “Concrete” (1976) and Gift’s “Blue Apple” (1974).


    0 0

    Soundwalk Collective
    Death Must Die
    (Marionette, 2018)
    more details


    0 0

    R-8512591-1463121883-1875.jpeg.jpg320 kbps | 688 MB | LINKS

    CD 1: Parzival – Legend
    CD 2: Message – Message
    CD 3: La Düsseldorf – Viva
    CD 4: Asterix – Asterix
    CD 5: Gift – Gift


    0 0

    Witchery - Don't Fear The Reaper (2006) [Japan Press]

    ???????????: Witchery
    ??????: Don't Fear The Reaper
    ????: Blackened Thrash / Speed Metal
    ??? ??????: 2006
    ?????: Toy's Factory (TFCK-87401)
    ??????: FLAC (image+.cue, log, scans)
    ????????: Lossless
    ??????: 441 Mb
    ??: katfile/gigapeta/turbobit

    0 0

    41r7Re7elhL._SS500.jpg320 kbps | 132 MB | LINKS

    This is a exciting collaboration of blues musician Sean Carney and singer-songwriter Kasimira Vogel.Kasimira, «Kassy» has been singing for as long as she can remember when her mother sent her to a voice coach at age 9. Her parents had a vast collection of albums that included Jazz, R & B, Folk and Blues that certainly influenced her greatly. By the time she was age 17, she had been on the theatre stage and graduated to studying music at The Dana School of Music. To her dismay, opera was the only option for vocalists. Secretly she went with friends in the Jazz program to the local Jazz clubs. When her voice teacher caught her performing at a downtown event, not singing opera, he confronted her saying «Miss Vogel, the reason I can not get from you the operatic qualities is because you are listening to that Jazz music.» Shortly after that she decided to make her own path and designed a degree thru the University for Musical Theater, the first of it’s kind there. Always searching for great female artist for inspiration she soon discovered Etta James, Big Mama Thorton and Koko Taylor ergo discovering The Blues. Life has never been the same.


    0 0

    Geof Bradfield
    Yes, And…Music For Nine Improvisers
    (Delmark, 2018)
    more details


    0 0

    jqhqwp.jpg320 kbps | 561 MB | LINKS

    Set One
    The Moma Dance 9:21
    Stray Dog 4:55
    555 6:03
    Sand 10:47
    Lawn Boy 3:03
    Steam > 7:32
    Chalk Dust Torture > 7:33
    What’s the Use? > 6:05
    Play by Play 6:39
    Waste 6:07
    Ass Handed 2:33
    Run Like an Antelope 10:31

    Set Two
    Down with Disease > 18:29
    Farmhouse > 5:22
    Seven Below > 17:41
    Twist > 8:13
    Harry Hood > 11:56
    Passing Through > 6:29
    Harry Hood 3:51

    Set Three
    Mercury > 15:37
    Auld Lang Syne 2:24
    Say it to Me S.A.N.T.O.S. 6:49
    Simple 5:20
    Saw It Again > 4:06
    Limb By Limb > 7:12
    Rock and Roll > 7:04
    Suzy Greenberg 7:55

    Encore
    The Lizards 9:54
    Character Zero 7:51


    0 0

    Game Over - Claiming Supremacy [Japanese Edition] (2017)

    ???????????: Game Over
    ??????: Italy
    ??????: Claiming Supremacy [Japanese Edition]
    ????: Thrash Metal
    ????????: Avalon; Marquee Inc. [MICP-11382]
    ???: 2017
    ??????: FLAC (*image + .cue,log, covers)
    ??????: 318Mb
    ??????: Turbobit | GigaPeta (3% ?? ??????????????)

    0 0

    Jonathan Finlayson
    3 Times Round
    (PI Recordings, 2018)
    more details


older | 1 | .... | 2429 | 2430 | (Page 2431) | 2432 | 2433 | .... | 2464 | newer