Are you the publisher? Claim or contact us about this channel

Embed this content in your HTML


Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog

older | 1 | .... | 2399 | 2400 | (Page 2401) | 2402 | 2403 | .... | 2464 | newer

    0 0

    51rG0BdSO7L.jpg320 kbps | 104 MB | LINKS

    On ‘Royal Traveller’, award-winning bassist Missy Raines comes into her own as a vocalist and songwriter on a collection of songs that reflect the breadth of her musical vision. The album’s title track is a nod to Missy’s many years of dedication to her art and the challenges endemic in the pursuit of a musician’s life. Co-written with Ed Snodderly, the idea for the song came to Raines as she was driving by herself through a snowstorm. She reached for a vintage makeup case, saw the words Royal Traveller engraved on the handle and felt the power, and irony, of those words speaking directly to her.

    Over the years and miles, Raines has become a true icon in bluegrass music. But, on her solo projects, she has explored other musical avenues, delving into indie folk, jam grass and jazz-leaning material. ‘Royal Traveller’ corrals these disparate influences into a project that illustrates the full range of Raines’ musicality.

    The album’s first single “Swept Away” is a neo-bluegrass affair written by Laurie Lewis and featuring the First Ladies of Bluegrass: Missy, Molly Tuttle, Sierra Hull, Becky Buller and the album’s producer Alison Brown, all of whom, like Missy, were the first women in the history of the International Bluegrass Music Association to win Instrumentalist of the Year awards on their respective instruments. Other stand out tracks include a cover of the Bonnie Raitt song “Fearless Love” featuring Tim O’Brien on lead and harmony vocals and backed by the legendary Dan Dugmore on lap steel, and “Goodbye Virginia” penned by Robbie Fulks, with whom Missy occasionally tours, featuring lead and harmony vocals from The Steel Wheel’s Trent Wagler. The iconic bassist’s instrumental chops are highlighted on the album’s sole instrumental track, a re-working of the classic Flatt and Scruggs era bass and banjo duet Little Darlin’, Pal of Mine featuring fellow upright bass legends Todd Phillips and Mike Bub. Other guests on the album include Claire Lynch, Amy Ray (Indigo Girls), Ten String Symphony, Stuart Duncan, Ethan Ballinger, Bryan McDowell and many more. “

    0 0

    szbxpk.jpg320 kbps | 664 MB | LINKS

    CD 1: Soundcheck | New Mexico State University Pan American Center | 8 March 1985
    01. International Lover #1
    02. International Lover #2
    03. Let’s Pretend We’re Married #1
    04. Irresistible Bitch
    05. Possessed #1
    06. Possessed #2
    07. Let’s Pretend We’re Married #2
    08. Let’s Pretend We’re Married #3
    09. Let’s Pretend We’re Married #4
    10. Let’s Pretend We’re Married #5
    11. Let’s Pretend We’re Married #6
    12. Irresistable Bitch (Instr) – Possessed #1
    13. Irresistable Bitch (Instr) – Possessed #2 Incl Licking Stick
    14. Let’s Go Crazy (Instr) – Sexuality

    CD 2: Soundcheck | Long Beach Arena | 10 March 1985
    01. Sister Fate
    02. ”22” Funk jam incl. Feline (instr.)
    03. Lines
    04. Climax
    05. ”Chicken Grease In A” funk jam
    06. Bodyheat (Instr)
    07. Let’s Pretend We’re Married (Instr) incl. International Lover

    CD3: Soundcheck | Carrier Dome | 30 March 1985
    01. More Bounce To The Ounce #1
    02. Bodyheat #1
    03. Bodyheat #2 (Bass)
    04. Bodyheat #3 (Inst)
    05. Temptation (Inst)
    06. Guitar jam – In A Spanish Villa (Guitar) – Let’s Go Crazy (Guitar
    07. Noon Rendezvous (Inst)
    08. Let’s Go Crazy #1 (Inst)
    09. When Doves Cry
    10. Let’s Go Crazy #2 (Inst)
    11. Bodyheat #4 (Inst)
    12. Let’s Go Crazy #3
    13. Let’s Go Crazy #4
    14. Delirious #1
    15. Delirious #2
    16. Delirious #3
    17. 1999 (Inst)

    CD4: Soundcheck | Lakeland Civic Center | 5 April 1985
    01. Someone 2 Call
    02. Bodyheat (Inst)
    03. Poet
    04. She’s 2 Fat 4 Me
    05. Let’s Go Crazy #1 (Inst)
    06. Let’s Go Crazy #2 (Inst) Incl Delirious

    0 0

    Global A Go-Go's favorite recordings of 2018, part 1 of 3: top ten new releases, plus ten more honorable mentions

    0 0
    0 0




    Link   -

    0 0
    0 0





    Link  -

    0 0
    0 0
    0 0
    0 0

    Roy Orbison - The Ultimate Collection (2016) [Hi-Res]
    Label: Legacy Recordings
    Жанр: Pop-Rock, Rock & Roll
    Год выпуска: 2016
    Формат: FLAC (tracks)
    Битрейт аудио: Lossless [44.1kHz/24bit]
    Продолжительность: 77:03
    Размер: 627 MB

    0 0

    Roy Orbison - Unchained Melodies (2018) [Japan Edition]
    Label: Sony Music
    Жанр: Pop-Rock, Rock & Roll, Rockabilly, Country
    Год выпуска: 2018
    Формат: FLAC
    Битрейт аудио: Lossless
    Продолжительность: 54:56
    Размер: 428 MB

    0 0

    Roy Orbison - A Love So Beautiful (2017) [Japan Edition]
    Label: Sony Music
    Жанр: Pop-Rock, Rock & Roll, Rockabilly, Country
    Год выпуска: 2017
    Формат: FLAC 
    Битрейт аудио: Lossless
    Продолжительность: 54:13
    Размер: 455 MB

    0 0

    Diogenes Quartett - Bruch: String Quartets, Op. 9 & 10 (2016)

    Artist: Diogenes Quartett
    Title Of Album: Bruch: String Quartets, Op. 9 & 10
    Year Of Release: 2016
    Label (Catalog#): Brilliant Classics [95051]
    Genre: Classical
    Quality: FLAC (tracks +.cue,log,scans)
    Bitrate: Lossless
    Time: 1:19:56
    Full Size: 443 MB
    Upload: Turbobit

    0 0

    a0996827580_16.jpg320 kbps | 110 MB | LINKS

    Kentucky native Jay Bolotin, is a renaissance artist, equally at home crafting music and stories as he is creating otherworldly creatures carved from woodblocks, who are then masterfully animated into being. To step inside his world is to forget what was and what is.

    Described as sounding like Leonard Cohen crossed with John Jacob Niles recording Blood On The Tracks, Bolotin’s music of this era was championed by Kris Kristofferson, Mickey Newbury, Merle Haggard, and Norbert Putnam. His songs have been recorded by David Allan Coe, Dan Fogelberg, and Porter Wagoner, and his art lives in renowned museums worldwide.

    0 0

    Fresh Color - Nightdreams (1985)

    ???????????: Fresh Color
    ??????: Switzerland
    ??????: Nightdreams
    ????????! ? ??? ??? ???? ??? ????????? ???????? ??????.

    ????: Italo-Disco
    ??? ??????: 1985
    ????????: (CD-Rip) Fresh (FM 162102)
    ??????: 973 kbps FLAC (image. cue. log. cd scans)
    ??????: 322.90 Mb
    ?????????????: Turbobit/Gigapeta

    0 0

    0001688802001-1.jpg320 kbps | 118 MB | LINKS | INFO

    0 0

    0001688802001-1.jpg320 kbps | 118 MB | LINKS | INFO

    0 0

    R-3521267-1450021163-2409.jpeg.jpgFLAC | 322 MB | LINKS

    THE BLACKBIRDS consists of psychedelic beat/pop music with a touch of the Mothers of Invention type satire (Something Different) and some progressive touches. Strong vocals by singer and guitar player Werner Breinig and some interesting Hammond organ work by Hubert Koop are characteristic of the group’s music which proves a great talent of specific song writing. The German label OPP released 5 tracks of this first album on the “Snake in the Grass” album later on.
    2nd album “A Touch Of Music”, originally released in 1971 on German Label OPP with a complete new line-up – with the exception of
    singer and guitar player Werner Breinig who now played violin and flute as well- and a complete new style of music. They adopted a nice, poetic and classical (not symphonic) influenced progressive style with long tracks. There was also room for some more powerful passages inbetween, characteristic for the early seventies progressive music we all have learned to love (Dag Erik Asbjornsen, Cosmic Dreams At Play).

    0 0

    Συνεχίζοντας τη μοναχική δισκογραφική διαδρομή του, την οποία χαράζει εδώ και κάμποσα χρόνια, ο συνθέτης-τραγουδοποιός Μανώλης Γαλιάτσος έχει έτοιμο το πιο καινούριο CD του, που αποκαλείται «Εκεί Όπου Τίποτα δεν Χάνεται» [Largo / MLK, 2018]. Το άλμπουμ αυτό είναι κομβικό για τη δισκογραφία τού Γαλιάτσου (ο ίδιος το επιλέγει έτσι), αφού στο 28σέλιδο booklet διατυπώνονται για πρώτη φορά, με τέτοια διεξοδικότητα και σαφήνεια, τα γενικότερα πιστεύω του σε σχέση με το περιβάλλον και τη διαδικασία της δημιουργίας, το νόημα της μελοποίησης, τη σύνθεση και την ποίηση ξεχωριστά και άλλα τινά. Λέω «την ποίηση», επειδή και σ’ αυτό το CD ο Γαλιάτσος μελοποιεί ποιητικό λόγο –παλαιότερων και πιο σύγχρονων ποιητών– και όχι δικά του στιχουργήματα. Όπως σημειώνει και ο ίδιος: «Παλαιότερα έγραφα τους στίχους στα τραγούδια μου. Σήμερα, εμπιστεύομαι συνήθως γι’ αυτό ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται και φροντίζουν για τις λέξεις, όπως εγώ εργάζομαι και φροντίζω για τις νότες. Ένα τραγούδι είναι θέμα μουσικής απόδοσης και ερμηνείας, και, ή αναδεικνύει μια καινούργια ύπαρξη του στίχου ή αποτυγχάνει και ο στίχος παραμένει αδιατάρακτος στην αρχική του θέση, στο βιβλίο (ή στην αφάνεια)».
    Να πω κατ’ αρχάς πως μέσα στο διαφορετικό, που μπορεί να κομίζουν, κάθε φορά, τα άλμπουμ του Γαλιάτσου, υπάρχουν ορισμένες σταθερές – κάποια πρόσωπα συνεργατών του εννοώ, που παραμένουν αναντικατάστατα μέσα στα χρόνια. Αυτό δεν είναι πολύ σύνηθες στη δισκογραφία, αλλά, ταυτοχρόνως, δεν είναι και κάτι ασήμαντο, κάτι που δεν αξίζει να το επισημάνεις. Εξάλλου, μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να δειχθεί εκείνο που αποκαλούμε «προσωπικός ήχος», επί του οποίου, κάθε φορά, θα μπορείς να χτίσεις, εννοείται, δίχως να καταστρέψεις ό,τι έχεις ήδη δημιουργήσει. Ο Γαλιάτσος εμπιστεύεται ανθρώπους-μουσικούς με τους οποίους έχει δουλέψει στο παρελθόν, αδιαφορώντας (και σωστά) για το «άλλο», που θα μπορούσε, ενδεχομένως, να μεταφέρουν στις συνθέσεις του κάποια νέα ονόματα. Κοντολογίς, δεν μπορείς να παράγεις ξεκινώντας, συνεχώς, από το μηδέν και κυνηγώντας, μονίμως, την ουρά σου. Ο συνθέτης έχει και άλλα ζητήματα που θα πρέπει, κάθε φορά, να επιλύει – εξ ίσου σοβαρά με το… ποιοι θα σταθούν δίπλα του, για να συνδράμουν στην προσπάθειά του.
    Εντάξει, δεν μπορώ να μιλήσω, αυτή τη στιγμή, για κάθε έναν από τους συνοδοιπόρους τού Γαλιάτσου (από πότε άρχισαν να συνεργάζονται μαζί του για παράδειγμα), αλλά το γεγονός πως αναγνωρίζω μεταξύ των «σταθερών» (δίχως να προβώ σε ψάξιμο και επιβεβαιώσεις) την τραγουδίστρια Μαριάνθη Σοντάκη, τον ομποΐστα Γιάννη Παπαγιάννη, τον τρομπετίστα Σωκράτη Άνθη, τον τρομπονίστα Σπύρο Φαρούγκια, τον τσελίστα Renato Ripo, τον κιθαρίστα Ηλία Θανάσουλα (ενδεχομένως και κάποιους ακόμη) δείχνει πως έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου μια «κατάσταση». Κι αυτό είναι σημαντικό. Όχι για μένα, αλλά για το πώς σκέφτεται ο συνθέτης-τραγουδοποιός πρώτα-πρώτα.
    Οι μελοποιήσεις ποιημάτων των Γιώργου Βέη (γενν. 1955), Ρώμου Φιλύρα (1898-1942), Λευτέρη Ιερόπαιδος (1920-1945), Νίκου Καρούζου (1926-1990), Αλέξανδρου Μπάρα (1906-1990) και Κώστα Βούλγαρη (γενν. 1958), στις οποίες προβαίνει ο Γαλιάτσος, στο «Εκεί Όπου Τίποτα δεν Χάνεται», δεν είναι τυχαίες ή συμπτωματικές – και επ’ αυτού εξηγεί πολλά ο ίδιος ο συνθέτης στο ένθετο (κάνοντας και τη δική μας τη δουλειά κάπως περιττή ή έστω πιο εύκολη). 
    Εκείνο που πρέπει, όμως, εμείς να σημειώσουμε είναι η πάλη, η αγωνία, η ανάγκη να διατυπωθούν καλές μελωδίες, που να αποτελούνται από απλά, αλλά μετρήσιμα και αναγνωρίσιμα «συστατικά», όχι κατ’ ανάγκην για να δημιουργηθούν τραγούδια, που θα τα σφυρίζαμε στο δρόμο, αλλά γενικότερα ακροάματα, με έντονο το χαρακτήρα μιας εμπνευσμένης και αφ’ υψηλού λαϊκότητας (είτε μιλάμε για τις μπαλάντες είτε για τα πιο ροκ θέματα είτε για τα πιο «σύγχρονα μουσικά»). 
    Η μελωδία, λοιπόν, είναι εκείνη που πρωταγωνιστεί σε κάθε μελοποίηση και σε κάθε ορχηστρικό κομμάτι (στο άλμπουμ μελοποιούνται οκτώ ποιήματα και καταγράφονται πέντε instrumentals), ενώ οι «προσωπικές» ερμηνείες τού ίδιου τού Γαλιάτσου επιτείνουν αυτή την κατάσταση «ελέγχου», που θέλει και επιδιώκει να έχει ο συνθέτης πάνω στο έργο του. Κάτι απολύτως θεμιτό, φυσικά.
    Υπάρχουν τραγούδια, εδώ, που τα θεωρώ εξαιρετικά – αν και δύσκολα θα εύρισκα ένα-δύο, που θα μπορούσα να τα ξεχωρίσω σε σχέση με τα υπόλοιπα. Το «Να μην έχουν ζάρες…», πάντως, σε ποίηση Φιλύρα είναι, νομίζω, ένα από εκείνα, που θα σε κάνουν να «σταθείς» από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Σ’ ένα άλμπουμ, τέλος πάντων, για το οποίον, απαιτούνται πολλαπλές-απανωτές ακροάσεις, προκειμένου να μπεις στο πνεύμα του, αρχίζοντας να ανακαλύπτεις τα λιγότερο φανερά μηνύματά του. Το ίδιο θα έλεγα, όμως, και για τις μελοποιήσεις των δύο ποιημάτων του Γιώργου Βέη («Ήταν κούτσουρο, μα αλάβαστρο πάλι θα γίνει», «Τα βουνά, οι λέξεις»), αν και κάθε μελοποίηση, όπως και κάθε instro, εδώ, είναι ένας ξεχωριστός «κόσμος».
    Ο Μανώλης Γαλιάτσος εξακολουθεί να πορεύεται σ’ έναν τελείως δικό του και μάλλον δύσβατο δρόμο. Δύσβατο, γιατί ενώ μπορεί να κάνει διαφόρων ειδών παραχωρήσεις (η πρώτη θα ήταν, ίσως, να εύρισκε έναν επαγγελματία τραγουδιστή, για να πει τα τραγούδια του), εκείνος δρα «κλειστά», με στενή ομάδα συνεργατών, εμπιστευόμενος σε πολλά επίπεδα τις δικές του δυνάμεις (δεν ξεχνώ πως ο ίδιος εμφανίζεται στο άλμπουμ και σαν μουσικός, παίζοντας πιάνο, τσελέστα, φαρφίζα και κρουστά). Εγώ αυτό το θεωρώ «κατάκτηση», μέσα σ’ ένα πνεύμα γενικότερου επαναπροσδιορισμού τού τι μπορεί να σημαίνει, μεταξύ άλλων, και η φράση «προσωπικός δίσκος».

older | 1 | .... | 2399 | 2400 | (Page 2401) | 2402 | 2403 | .... | 2464 | newer